Silahlarınızı bırakın.
- Hemen bırakın! - Yeah!
- Kaç tane öldürdün? - Dört.
Güne iyi başlangıç!
Zırh delici. Onlar kapalı. Zamanımız yok.
Sen önden git.
Kaybın için üzgünüm.
Babam onun yolunda kaybetti.
Derdi ki, kilise bize yolumuzda yardım etmek için vardır.
Çektiği acılara yardımcı olmadı.
Seçtiği yol, kiliseden çok uzakta, Alecto.
Ama Roma değil. Babamın inandığına Roma da inanıyor.
Ne, köle olarak doğan bazıları mı? Hayır, bu doğru değil.
Öyle! Bana öyle dedi.
Bana yakın olan Palegius, şu anda,
bütün adamların özgür ve eşit kalmasını öğretiiyor.
Ve her birimizin kendi kaderimizi seçme şansımız vardır.
Öğretmek? nasıl?
Geçen yıl Palegius'u öldürdüler.
Germanius ve diğerleri öğrettiklerini de lanetledi.
Onu aforoz ettiler ve öldürdüler.
Roma artık yaşamıyor,
rüyalarının dışında.
- Başka bir yol var mı? - Hayır. Buzu geçmek zorundayız.
Hepsini arabalardan indirin. Dağılmalarını söyleyin.
- Şovalyeler... - Ben kaçmaktan yoruldum.
Ve bu Saxon'lar çok yakında, Kıçım acıyor.
Hiç omzumdan arkaya bakmayı sevmemişimdir zaten.
- Buna bir son vermek zevk olacak. - Ve sonunda p*çleri görebileceğiz.
Burda. Şimdi.
Jols!
Siz ikiniz atları alın.
Ganis, insanlara liderlik etmene ihtiyacım var.
Ana Saxon ordusu içlerine doğru,
eğer kıyıyı takip edersen, duvarın güneyi güvenli olur.
- Fakat 200'e karşı 7 kişisiniz.? - Sekiz.
Bir yay daha kullanabilirsiniz.
- Ben kalmayı ve savaşmayı tercih ederim. - Yakında bu şansın haliyle olacak.
Bu adam artık komutanınız. Onun söylediklerini yapın. Anlamış mıyım?
- Evet efendim. - Git git
Doğru. Haydi, İleri git!
Güçlüyüm, dövüşebilirim.
Hayır. Sen gördüklerinin hepsine tanık olmalısın.
Yapman gereken tek şey var, ve buda Roma'ya geri dönmen.
Emir verinceye kadar yerinizde kalın.
Korkuyor gibisin.
Orda yalnız adam sayısı çok fazla.
Endişelenme, sana tecavüz etmelerine izin vermem.
Okçu.!
- Menzil dışıyız. - Görebiliyorum.!
Sanırım davet bekliyorlar. Bors, Tristan.
Menzilin çok uzağındalar.
Sıraların kanatlarını hedef alın Kümeleşmelerini sağlayın.
- Sırayı tutun! - Sırayı tutun! Sırayı tutun!
- Sırayı tutun! - Sırayı tutun!
Sırayı tutun! Sırayı tutun yoksa ben sizi öldürürüm.
Kırılmayacak.. Geri
Geri çekilin!
Savaşa hazırlanın.
- Dag! - Kapatın onu.
- Okçular ileri! - ileri!
İleri ileri! Öldürün onu!
Buz kırılıyor!
Öldürün onu!
Geri geri!
Geri çek! Arthur!
Vurun!
Bize yardım et!
Benimle kal.
Dagonet! Benimle kal!
Ah, Tanrım!
Christ be praised. Bütün olasılıklar şeytana karşı toplanmalı.
Alecto, Sana bir bakayım.
- Nazikçe yolumdan çekil! - Başarmışsın!
Genç Alecto, Sana bir bakayım.
Buradasın.
- Lucan! - Sen, evlat! Dur!
Büyük şovalyelerimiz
Artık özgürsünüz!
Bana kağıtları ver.. Gelin gelin.
Kağıtlarınız Roma imparatorluğu adına.
Alın, Arthur.
Piskopos Germanius.
Babamın arkadaşı.
Artık özgürsünüz.
Gidebilirsiniz.
Bors.
Bors!
Dagonet için.
Bu onu özgür bir adam yapmıyor.
O zaten özgür bir adamdı.
Öldü!
Kılıcı olmayan bir mezar.
Babamın isteğiydi, eğer bu adada ölürse,
kılıçları ile gömülecekti.
Savaşta mı öldü?
Bir aile geleneği.
Görebiliyorum, burda bir şeyin kalmadığına inandığın için ayrılıyorsun.
Sen ve şovalyelerinizin ne yaptıkları dışında.
Görevleriniz var.
Görevler yüksek bir amaç uğruna değilse anlamsız olurlar.
Bizler olmayan bir savaştan Roma'yı korumak için savaştık.
Bu görevle mi yargılanacağım?
Kalıp savaştın, yapmak zorunda olmadığın halde.
Kaçabilirken, kötü adamlarla dövüştün.
Bütün bunları hiç bir neden yokken yaptın?
Bunlar senin insanların.
- Arthur, duvara gel hemen.
- Saxon'lar burada. - Yol açın! Yol açın!
Şovalyeler, Sizinle olan yolculuğum burada sona ermeli.
Tanrı sizinle olsun.
Arthur, bu Roma'nın kavgası değil.
Bu senin kavgan değil.
Bütün bu uzun yıllar boyunca, beraberdik.
Yüzleştiğimiz sorunlar döktüğümüz kan.
Eğer özgürlük ödülü için değilse, Hepsi ne içindi?
Ve şimdi bu kadar yakınken, sonunda avucumuzun içindeyken...
Bana bak!
- Hepsi hiç birşey için miydi? - Bana mı soruyorsun bunu?
Herkesten çok beni en iyi tanıyan sen?
O zaman bunu yapma. Sadece kesin ölüm bekliyor seni burda.
Arthur, Sana yalvarıyorum! Dostluğumuz adına yalvarıyorum!
Eğer dostum olsaydın, farkederdin.
Kazandığın özgürlüğü değerlendir ve ikimiz için de yaşa.
Seni takip edemem Lancelot.
Şimdi biliyorum ki, döktüğüm kanlar, bütün aldığım hayatlar
beni bu ana getirdi.
Yarının ne getireceğini...
bilemeyiz.
Artorius!
Rus!
Romalı yardımcılar duvarları terkettiler.
- Ve atlılar? - Bir karavanla birlikte kaleden ayrılıyorlar
Güneye gidiyorlar... Kuyruklarını bacakları arasına sıkıştırmışlar.
- Yani direniş olmayacak. - Bir kaç düzine köy.
İnsanlarını keseceğiz.
Bence izlemelisin.
Şu ağaç iyi bir yer olur.
Tepeden yukarda.
Tek bir şovalye.
Gittiler dememişmiydin az önce? Bu da ne, bir hayalet?
Tek bir adam.Büyük ordunun arkasındaki küçük bir sinek...
Kim o?
Arthur.
Hm.
Bu perişan adada nereye gitsem adını duyuyorum.
Her zaman fısıldanıyor, Sanki sen bir...
Tanrıymışsın gibi.
Tek gördüğüm et, kan.
Üzerinde oturduğun yaratıktan daha tanrısal bir şey yok.
Şartlarını söyle Saxon.
Roma'lılar sizi bıraktı.
Ne için savaşıyorsun?
Roma'nın veya senin anlayabileceğinin ötesinde bir amaç için savaşıyorum.
Bir doğruyu dilenmek için geldin. Dizlerin üzerinde olmalısın.
Yüzünü görmek için geldim, böylece savaş alanında seni bulabilirim.
Ve sen de benim yüzümü tanısan iyi edersin, Saxon,
bir sonraki görüşünde, bu dünya üzerinde gördüğün son şey olacak.
Sonunda.
Adam, öldürmeye değecek biri.
Savaş için adamları hazırla.
- Kolay.
Hey.
Özgürsün.
İşte plan, bu Romalı.
Piyadelerini soldan gönder.
- Adamlarımı öldürmek mi istiyorsun? - Onlar benim adamlarım!
Hayır. Sen benimle kal.
Şovalyeler, özgürlük hakkı, sizin.
Ama aradığımız ev, uzak topraklarda değil
Bizim içimizde ve bu günkü hareketlerimizde.
Eğer bu kaderimiz olacaksa, öyle olsun.
Fakat tarih hatırlamalı özgür adamlar olarak, biz böyle olmasını seçtik.
Orda! tepede!
Raewald.
Sol kanat.
- Sen onla git. - Yürüyün!
Kalkanlar yukarı!
Çekin!
Arthur...
Benim hayatım alınacaktı!
Bu değil!
Asla bu değil!
Cesur şovalyelerim sizin yüzünüzü kara çıkardım.
Sizi bu adadan çıkartacaktım.
Tanrı kaderinizi gölgeledi.
200 yıl boyunca, şovalyeler kendilerinin olmayan bir toprak uğruna savaştı ve öldü.
Ama o gün, Badon Hill'de,
o gün savaşanların hepsi hayatlarını daha büyük amaca adadılar.
Özgürlüğe.
Arthur. Guinevere.
İnsanlarımız bir.
Sizin olduğunuz gibi.
Şimdi gerçekten annenle evlenmem gerekecek.
Kim söylüyor evleneceği mi?
Kral Arthur!
Selamlayın, Arthur!
Tanık olan her adam, kadın, çocuk
bugünden sonra bütün Britonlılar'la, tek bir amaç uğruna birleşecek.
Arthur! Arthur!
Artorius!
Ve hayatlarını veren şovalyelere gelince,
ölümleri, ne üzüntü ne de keder yaşatmadı.
Sonsuza kadar yaşamalrı için,
İsimleri ve davranışları babadan oğula, anneden kıza geçti.
Kral Arthur'un ve şovalyelerinin efsanesinde yaşadılar.